ความรักเมื่อความแข็งแรงตกอยู่ในมโนช ปุถุชนโดยมากหมายมั่น แหวรักนั้นตลอดไป หรือว่าจะชอบพอกันตราบเท่านภาจุมพิตมัยก้อนดิน หรืออย่างไรกล้วยๆๆ ทำนองเพลงตรงนี้ พร้อมทั้ง วจีที่ปะเป็นนิจศีล สรรพสิ่งสัตว์สองเท้าแห่งฉวยหลักความรักกระนี้คือ สิ่งที่วิเศษด้วยว่ามิตรภาพระหว่างดิฉัน ตกว่า เราชอบพอทั้งสองฝ่าย หรือไม่ก็ เสน่หาของเราจะเป็นไปไม่ได้สับเปลี่ยน แต่ว่าในโลกมนุษย์ความเป็นจริง ความรักทั้งเป็นเวทนาที่อ่อนและเปลี่ยนแปลงคว้า เพราะมโนชสด ใจความสำคัญของอารมณ์ความรู้สึก เป็นมื้อเป็นคราวมักถูกสับเปลี่ยนด้วยอารมณ์อื่นๆ ใน อย่าง ความโกรธเคือง ความหวาดกลัว ความไม่สบายใจ เคลือบแคลง ความเคร่งเครียด ซึ่งมาบังทำเอารติละลายชั่วประเดี๋ยว หรืออาจฆ่าฟันความรักให้หมดไปได้ แต่ถ้ามีการพร้อมใจประจันหน้ากับอุปสรรคและร่วมแรงร่วมใจเกลา ก็จะทำให้เสน่หานั้นมากขึ้น และถึงกึ๋นเพิ่มขึ้น ความกำหนัดจะผันไปตามระยะเวลา ยิ่งนานวันความระทึกใจหรือความหวามไหวในจิตใจจะค่อยๆ จางลง เพราะรดีผสมด้วยความรู้สึกหลายรูปแบบ บางหนก็ปนเพทนานุ่มนวลนุ่นนวล บางโอกาสยิ่งอยู่นาน ก็จะยิ่งรักกันลึกซึ้งสมบูรณ์ แต่บาทีก็อาจจะคลายรักเหินห่าง ดังนี้จริงๆ แล้วของความกำหนัด ข้อหนึ่งก็คือ ความรักไม่เคยตามเคย ถ้าว่าจะมีความเปลี่ยนแปลงอยู่เป็นนิจ